Galeria Arkady w Tomaszowie Mazowieckim - prezentacja twórczości artystów plastyków, koncerty, imprezy

Galeria „Pod Arkadami” zaprasza na kolejną imprezę z cyklu „ Lata miłości”. Następna odsłona związana z 40 rocznicą 

„lata hippisów” odbędzie się 15 czerwca w piątek o godzinie 19.00. pod hasłem „ Na początku był pop – Monterey

  Festiwal 1967.” 

W programie koncerty zespołów „Feekcja” (pamiętamy jeszcze wyśmienity koncert zespołu zagrany w „Galerii” przy 

okazji „ Nocy muzeów”)i „Orkiestra Tanio” (bełchatowska kapela grająca covery m.in. zespołu Cream   i Jimiego 

Hendrixa). Po koncercie przewidziany jest blok multimedialny (muzyka i film) poświęcony wspomnianemu 

wydarzeniu, jakim był „Monterey Pop Festiwal 1967”, w tym projekcja filmu dokumentalnego zarejestrowanego

 w trakcie festiwalu. Państwa przewodnikami będą autentyczni „miłośnicy rocka”, Jan Pyska (kolekcjoner płyt

 i memorabiliów związanych z muzyką rockową) i Piotr Gajda (tomaszowski poeta i fan rocka). Będą opowieści

 o wykonawcach i muzyce, fakty i anegdoty oraz odrobinę zaangażowanej, rockowej poezji. Warto wspomnieć, 

że wspomniany cykl imprez, nad którym patronat pełni Mariusz Sobański (właściciel „Galerii Arkady”) trwać będzie 

przez całe lato, a najbliższe spotkanie jest już kolejnym z rzędu (po koncertach; smooth jazzowym i rockowym oraz 

imprezie z okazji czterdziestolecia wydania kultowego albumu zespołu The Beatles„Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”). „Lato miłości” to imprezy wymyślone

 i zorganizowane przez fanów rocka i ich przyjaciół, dla wszystkich Państwa, którzy zechcą odwiedzić „Galerię Arkady”, 

aby powrócić do pamiętnego, gorącego „lata miłości, równości i pokoju”! 

Serdecznie zapraszamy!

 
MONTEREY POP FESTIVAL 16-18 czerwca 1967 r. 


Wydarzenie artystyczne, które przyczyniło się do promocji amerykańskiej sceny muzycznej z zachodniego wybrzeża. 


W 1967 r. utożsamiani dotąd z pop music soliści i zespoły uświadomili sobie, że ich nowa muzyka pozyskuje coraz 


szersze kręgi podzielających ich idee odbiorców. Eksperymenty brzmieniowe szły w parze z eksploatacją stylów 


nieobecnych dotąd w muzyce rozrywkowej. Na blues, jazz i folk nakładały się tradycje orientalne i afrykańskie. 


To z kolei spowodowało akceptację ambitnych i eksperymentatorskich poszukiwań przez rosnące grono słuchaczy.


 Początkowo zjawisko określano jednak częściej mianem „progresywnego popu” niż rocka. 


Inspiratorami festiwalu byli John Philips, Alain Pariser, Paul Simon i Lou Adler, którym udało się nakłonić do występu 


sporą liczbę muzyków. Do współpracy pozyskali Dereka Taylora, poprzednio zręcznego rzecznika prasowego Beatlesów,


 i Byrds. Brian Wilson , lider Beach Boys , wycofał się w trakcie prac organizacyjnych. 


Zabrakło Beatlesów, za to Rolling Stones byli obecni duchem i ciałem – reprezentowani przez Briana Jonesa 


agitującego publiczność w grupie doradców. 


Trzydniowy festiwal był zapowiedzią Woodstock. 


Z dzisiejszej perspektywy wydaje się imprezą muzycznie o wiele ważniejszą, choć frekwencja (35 tys. słuchaczy) 


wygląda skromnie w zestawieniu z dzisiejszymi standardami. Monterey stworzyło za to nowy ruch i zaprezentowało


 szerszej publiczności kilka prawdziwie wielkich nazwisk. 


To tam Jimi Hendrix zdobył sławę publicznym spaleniem swojej gitary, Janis Joplin z zespołem Big Brother 


And The Holding Company stała się z dnia na dzień legendą dzięki prowokującemu i porywającemu widownię występowi. 


Do historii przeszedł też utrwalony na qausikoncertowej płycie recital The Mamas And The Papas i udział Otisa Reddinga .


 Ten drugi upamiętnił się połączeniem czarnego soulu z białym rockiem , entuzjastycznie przyjętym przez białą w zdecydowanej 


większości publiczność. Wprawdzie Reading występował w tradycyjnym czarnym garniturze kontrastującym z obowiązkowymi kaftanami,


 paciorkami i kwiatami , lecz to on właśnie przyczynił się do obalenia muzycznych i rasowych barier.


Z innych artystów , którzy przewinęli się przez festiwalową scenę, warto wymienić: Greateful Dead, Electric Flag 


( z fascynującym mimo młodego wieku gitarzystą Mike’m Bloomfieldem), Cannes Heat, Buffalo Springfield, 


The Byrds, Erica Burdona z New Animals(pokłosiem ich występu był sławny temat „Monterey” z albumu


 „The Twain Shall Meet” z 1966 r. – przyp. A. K.), Hugh Masekela, Jefferson Airplane, Ravi Shankar, 


Booker T.And The MGs, The Who, Moby Grape, Steve Miller Band, Country Joe And The Fish, Simona i Garfunkel, 


Beverly(Martyn), The Paupers, Lou Rawlsa, The Association, Johny’ego Riversa, Quicksilver Messenger Service, 


Laurę Nyro oraz Blues Project. 


Dokumentacją festiwalu był osiemdziesięciominutowy film w reżyserii D. A. Pennebakera, „Monterey Pop”. 


Wprawdzie nie ukazał się wówczas żaden oficjalny album rejestrujący koncerty, jednak wspólny longplay 


Jimiego Hendrixa i Otisa Reddinga („Live At Monterey International Pop Festival „ z 1970 r.- przyp. A.K.) 


zaprezentował najefektowniejsze fragmenty ich występów. W 1989 r. archiwalne nagranie prawie całego festiwalu 


zostało wyemitowane przez radio, cztery lata zaś później na rynku pojawił się czterokompaktowy zestaw

 – dokument tej historycznej imprezy.